ਸਫ਼ਰ ਮੇਂ ਧੂਪ

ਸਫ਼ਰ ਮੇਂ ਧੂਪ ਤੋ ਹੋਗੀ, ਜੋ ਚਲ ਸਕੋ ਤੋਹ ਚਲੋ
ਸਭ ਹੀ ਹੈਂ ਭੀੜ ਮੇਂ ਤੁਮ ਭੀ ਨਿਕਲ਼ ਸਕੋ ਤੋਹ ਚਲੋ

ਕਿਸੀ ਕੇ ਵਾਸਤੇ ਰਾਹੇਂ ਕਹਾਂ ਬਦਲਤੀ ਹੈਂ
ਤੁਮ ਅਪਨੇ ਆਪ ਕੋ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਬਦਲ ਸਕੋ ਤੋਹ ਚਲੋ

ਯਹਾਂ ਕਿਸੀ ਕੋ ਕੋਈ ਰਾਸਤਾ ਨਹੀਂ ਦੇਤਾ
ਮੁਝੇ ਗਿਰਾ ਕੇ ਅਗਰ ਤੁਮ ਸੰਭਲ ਸਕੋ ਤੋਹ ਚਲੋ

ਕਹੀਂ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਸੂਰਜ ਧੂਆਂ ਧੂਆਂ ਹੈ ਫਜ਼ਾ
ਖ਼ੁਦ ਅਪਨੇ ਆਪ ਸੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ਼ ਸਕੋ ਤੋਹ ਚਲੋ

ਯਹੀ ਹੈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੁਛ ਖ਼ਵਾਬ ਚੰਦ ਉੱਮੀਦੇਂ
ਇਨ ਹੀ ਖਿਲੌਣੋ ਸੇ ਤੁਮ ਭੀ ਬਹਿਲ ਸਕੋ ਤੋਹ ਚਲੋ

- ਨਿਦਾ ਫ਼ਾਜ਼ਲੀ

ਜਬ ਸੇ ਕਰੀਬ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ

ਜਬ ਸੇ ਕਰੀਬ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੇ ਹਮ
ਖੁਦ ਅਪਨੇ ਆਈਨੇ ਕੋ ਲਗੇ ਅਜਨਬੀ ਸੇ ਹਮ

ਕੁਛ ਦੂਰ ਚਲ ਕੇ ਰਾਸਤੇ ਸਬ ਏਕ ਸੇ ਲਗੇ
ਮਿਲਨੇ ਗਏ ਕਿਸੀ ਸੇ ਥੇ, ਮਿਲ ਆਏ ਕਿਸੀ ਸੇ ਹਮ

ਅੱਛੇ ਬੁਰੇ ਕੇ ਫ਼ਰਕ ਨੇ ਬਸਤੀ ਉਜਾੜ ਦੀ
ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲਨੇ ਲਗੇ ਹਰ ਕਿਸੀ ਸੇ ਹਮ

ਸ਼ਾਅਇਸਤਾ ਮਹਿਫਿਲੋਂ ਕੀ ਫਿਜ਼ਾਓਂ ਮੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਥਾ
ਜ਼ਿੰਦਾ ਬਚੇ ਹੈਂ ਜ਼ਹਿਨ ਕੀ ਆਵਾਰਗੀ ਸੇ ਹਮ

ਅੱਛੀ ਭਲੀਹ ਥੀ ਦੁਨੀਆ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਕੇ ਵਾਸਤੇ
ਉਲਝੇ ਹੁਏ ਹੈਂ ਅਪਨੀ ਹੀ ਖੁਦ-ਆ-ਗਾਹੀ ਸੇ ਹਮ

ਜੰਗਲ ਮੇਂ ਦੂਰ ਤਕ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਾ ਕੋਈ ਦੋਸਤ
ਮਨਹੂਸ ਹੋ ਚਲੇ ਹੈਂ ਮਗਰ ਬਾਮਬੇ ਸੇ ਹਮ

-ਨਿਦਾ ਫ਼ਾਜ਼ਲੀ

ਕੋਈ ਉੱਮੀਦ

ਕੋਈ ਉੱਮੀਦ ਬਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ

ਕੋਈ ਸੂਰਤ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਮੌਤ ਕਾ ਏਕ ਦਿਨ ਮੁਅਯ੍ਯਨ ਹੈ 

ਨੀਂਦ ਕਿਊਂ ਰਾਤ ਭਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਆਗੇ ਆਤੀ ਥੀ ਹਾਲ-ਏ-ਦਿਲ ਪੇ ਹੰਸੀ 

ਅਬ ਕਿਸੀ ਬਾਤ ਪਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਜਾਣਤਾ ਹੂੰ ਸਵਾਬ-ਏ-ਤਾਅਤ-ਓ-ਜ਼ੋਹਦ 

ਪਰ ਤਬੀਅਤ ਇਧਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਹੈ ਕੁਛ ਐਸੀ ਹੀ ਬਾਤ ਜੋ ਚੁਪ ਹੂੰ 

ਵਰਨਾ ਕਿਆ ਬਾਤ ਕਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਕਿਊਂ ਨਾ ਚੀਖੂੰ ਕਿ ਯਾਦ ਕਰਤੇ ਹੈਂ 

ਮੇਰੀ  ਆਵਾਜ਼ ਗਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਦਾਗ਼-ਏ-ਦਿਲ ਗਰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਤਾ 

ਬੂ ਭੀਹ ਏ ਚਾਰਾਗਰ ਨਹੀਂ  ਆਤੀ 

ਹਮ ਵਹਾਂ ਹੈਂ ਜਹਾਂ ਸੇ ਹਮ ਕੋ ਭੀਹ  

ਕੁਛ ਹਮਾਰੀ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਮਰਤੇ ਹੈਂ ਆਰਜ਼ੂ ਮੇਂ ਮਰਨੇ ਕੀ 

ਮੌਤ ਆਤੀ ਹੈ ਪਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਕਾਬਾ ਕਿਸ ਮੂੰਹ ਸੇ ਜਾਓਗੇ 'ਗ਼ਾਲਿਬ'

ਸ਼ਰਮ ਤੁਮ ਕੋ ਮਗਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਤਸਕੀਨ

ਤਸਕੀਨ ਕੋ ਹਮ ਨਾ ਰੋਏਂ ਜੋ ਜ਼ੌਕ਼-ਏ-ਨਜ਼ਰ ਮਿਲੇ 

ਹੂਰਾਨ ਏ ਖੁਲਦ ਮੇਂ ਤੇਰੀ ਸੂਰਤ ਮਗਰ ਮਿਲੇ 

ਅਪਨੀ ਗਲੀ ਮੇਂ ਮੁਝ ਕੋ ਨਾ ਕਰ ਦਫਨ ਬਾਅਦ ਏ ਕ਼ਤਲ 

ਮੇਰੇ ਪਤੇ ਸੇ ਖਲ੍ਕ਼ ਕੋ ਕਿਊਂ ਤੇਰਾ ਘਰ ਮਿਲੇ 

ਸਾਕੀ ਗ਼ਰੀ ਕੀ ਸ਼ਰਮ ਕਰੋ ਆਜ ਵਰਨਾ ਹਮ 

ਹਰ ਸ਼ਬ ਪੀਆ ਹੀ ਕਰਤੇ ਹੈਂ ਮਯ ਜਿਸ ਕ਼ਦਰ ਮਿਲੇ 

ਤੁਝ ਸੇ ਤੋ ਕੁਛ ਕਲਾਮ ਨਹੀਂ ਲੇਕਿਨ ਐ ਨਦੀਮ 

ਮੇਰਾ ਸਲਾਮ ਕਹੀਓ ਅਗਰ ਨਾਮਾ-ਬਰ ਮਿਲੇ 

ਤੁਮ ਕੋ ਭੀ ਹਮ ਦਿਖਾਏਂ ਕੀ ਮਜਨੂੰ ਨੇ ਕੀਆ ਕਿਆ  

ਫੁਰਸਤ ਕਸ਼ਾਕਸ਼-ਏ-ਗਮ-ਏ-ਪਿਨ੍ਹਾਂ ਸੇ ਗ਼ਰ ਮਿਲੇ 

ਲਾਜ਼ਿਮ ਨਹੀਂ ਕਿ ਖਿਜ਼ਰ ਕੀ ਹਮ ਪੈਰਵੀ  ਕਰੇਂ 

ਜਾਨਾ ਕਿ ਇਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹਮੇਂ ਹਮ-ਸਫ਼ਰ ਮਿਲੇ 

ਐ ਸਾਕੀਨਾਨ -ਏ-ਕੂਚਾ-ਏ-ਦਿਲਦਾਰ ਦੇਖਨਾ

ਤੁਮ ਕੋ ਕਹੀਂ ਜੋ 'ਗ਼ਾਲਿਬ'-ਏ-ਆਸ਼ੁਫ਼ਤਾ-ਸਰ ਮਿਲੇ 

ਖ਼ਲਿਸ਼ ਏ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਮਯੱਸਰ

 ਖ਼ਲਿਸ਼ ਏ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਮਯੱਸਰ, ਜੋ ਸੀਨੇ ਤਕ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੈ ਸ਼ਿਕਸਤ ਏ ਹਸਰਤ, ਕਿਊਂ ਨਜ਼ਰ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਆਬ-ਏ-ਜ਼ਰ ਸੇ ਉਕੇਰਤੇ ਹੈਂ, ਰੇਸ਼ਮ ਪੇ ਹਰਫ਼ ਰੋਜ਼ 

ਮੇਹਕ ਸਮਨ ਸੀ ਆਤੀ ਹੈ, ਆਫਤ-ਏ-ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਵਕਤ ਕੀ ਅਕਸਰ, ਮੇਹ੍ਜ਼ ਪਹਰ ਭਰ ਹੀ ਸਹੀ 

ਸਬਬ ਏ ਰੂ-ਬ-ਰੂ ਤੋ ਦੂਰ, ਅਕਸਰ ਯਾਦ ਭੀ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਤਕ਼ਰੀਰ ਬੁਤ-ਏ-ਹਯਾਤ ਸੇ ਹੋਤੀ ਹੈ ਸ਼ਬ ਓ ਰੋਜ਼ 

ਦਮ ਏ ਵਿਸਾਲ ਕੀ ਫਿਰ ਭੀ ਕੋਈ ਤਦਬੀਰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਮਕਾਮ ਏ ਅਸ਼ਕ ਮੇਂ ਸੁਲਗਤੀ ਹੈ ਆਤਿਸ਼-ਏ-ਰਸ਼ਕ 

ਰਗੋਂ ਮੇਂ ਦੌੜਤੀ ਯੇ ਫਸੁਰਦਗੀ ਯੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਨਿਸ਼ਾਨ-ਏ-ਉਲਫ਼ਤ ਅਸਦ, ਜ਼ਖਮ -ਏ- ਹਿਜਰ ਤੋ ਕਿਆ 

ਨਾ ਜੁਮ੍ਬਿਸ਼ ਲਬੋਂ ਪਰ, ਸ਼ਿਕਨ ਰੋਖ ਪਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ  

Click ਅੱਗੇ ਪੜ੍ਹੋ for english transliteration, and some word meanings.