ਫ਼ਿਕਰ ਛੱਡ ਸਾਰੇ

ਰਾਂਝਣ ਬੇਲੀ, ਫ਼ਿਕਰ ਛੱਡ ਸਾਰੇ
ਚੱਲ ਬਸ ਰਲ ਅਸਾਂ ਗਾਈਏ

ਯਾਰ ਮੇਰੇ, ਦਰਦ ਪੀੜਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ
ਬਸ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘ ਦਫ਼ਨਾਈਏ

ਲੰਘ ਗਿਆ ਜੋ, ਲੰਘਿਆ ਮੰਨ ਕੇ
ਬੀਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘੇ ਨੂੰ ਹੰਢਾਈਏ

ਕਹਿ ਦੇ ਉਸਨੂੰ, ਇਸ਼ਕ ਅਸਾਂ ਦਾ ਸੀ ਬਿਨ ਪਛਤਾਵਾ
ਤੁਰ ਗਏ ਯਾਰ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਇਹ ਗੀਤ ਸੁਣਾਈਏ

ਜਿੰਦ ਤੇਰੀ ਕਦਾ ਸੀ ਨਿੱਕ ਨਵੇਲੀ, ਵਖ਼ਤਾਂ ਸੰਨੇ
ਅੱਜ ਜਫਰਾਂ ਪੱਕੀ ਉਹ ਜਿੰਦੜੀ ਭੁੱਲ ਆਈ ਏ

ਤੁਹਮਤਾਂ ਲਾਂਭੇ ਪਰ੍ਹਾਂ ਸੱਟ ਸਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੋਂ
ਇਹਨਾਂ ਵਖ਼ਤਾਂ ਦਾ ਬੋਝ ਲੱਦ ਆਈਏ

-------------------------------------------------
ਲੰਘ ਗਿਆ ਜੋ, ਲੰਘਿਆ ਮੰਨ ਕੇ
ਬੀਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘੇ ਨੂੰ ਹੰਢਾਈਏ

ਸੁਫਨਾ ਜਿਹੜਾ ਸੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਬਿਨ ਪਛਤਾਵਾ
ਕਹਿ ਦੇ ਉਸਨੂੰ, ਚੱਲ ਰਲ ਅਸਾਂ ਇਹ ਗਾਈਏ
-------------------------------------------------
ਲੰਘ ਗਿਆ ਜੋ, ਲੰਘਿਆ ਮੰਨ ਕੇ
ਬੀਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘੇ ਨੂੰ ਹੰਢਾਈਏ

ਸੁਫਨਾ ਜਿਹੜਾ ਸੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਬਿਨ ਪਛਤਾਵਾ
ਕਹਿ ਦੇ ਉਸਨੂੰ, ਚੱਲ ਰਲ ਅਸਾਂ ਇਹ ਗਾਈਏ
-------------------------------------------------
ਲੰਘ ਗਿਆ ਜੋ, ਲੰਘਿਆ ਮੰਨ ਕੇ
ਬੀਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘੇ ਨੂੰ ਹੰਢਾਈਏ

ਸੁਫਨਾ ਜਿਹੜਾ ਸੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਬਿਨ ਪਛਤਾਵਾ
ਕਹਿ ਦੇ ਉਸਨੂੰ, ਚੱਲ ਰਲ ਅਸਾਂ ਇਹ ਗਾਈਏ

ਕਹਿ ਦੇ ਉਸਨੂੰ, ਨਵੇਂ ਸੁਫ਼ਨੇ ਹੁਣ ਪੁਗਾਈਏ 

ਹਾਲ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਦਾ

ਕੀ ਪੁੱਛਦੇ ਓ ਹਾਲ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਦਾ
ਸਾਡਾ ਨਦੀਓਂ ਵਿਛੜੇ ਨੀਰਾਂ ਦਾ
ਸਾਡਾ ਹੰਝ ਦੀ ਜੂਨੇ ਆਇਆਂ ਦਾ
ਸਾਡਾ ਦਿਲ ਜਲਿਆਂ ਦਿਲਗੀਰਾਂ ਦਾ

ਇਹ ਜਾਣਦਿਆਂ ਕੁਝ ਸ਼ੋਖ਼ ਜਹੇ
ਰੰਗਾਂ ਦਾ ਹੀ ਨਾਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਹੈ
ਜਦ ਹੱਟ ਗਏ ਅਸੀਂ ਇਸ਼ਕੇ ਦੀ
ਮੁੱਲ ਕਰ ਬੈਠੇ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦਾ

ਸਾਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਦਾ ਤਨ ਲੱਭ ਗਿਆ
ਪਰ ਇਕ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਨਾ ਮਿਲਿਆ
ਕਿਆ ਲਿਖਿਆ ਕਿਸੇ ਮੁਕੱਦਰ ਸੀ
ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਲਕੀਰਾਂ ਦਾ

ਤਕਦੀਰ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸੌਂਕਣ ਸੀ
ਤਦਬੀਰਾਂ ਸਾਥੋਂ ਨਾ ਹੋਈਆਂ
ਨਾ ਝੰਗ ਛੁੱਟਿਆ ਨਾ ਕੰਨ ਪਾਟੇ
ਝੁੰਡ ਲੰਘ ਗਿਆ ਇੰਜ ਹੀਰਾਂ ਦਾ

ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਵੀ ਲੋਕ ਸੁਣੀਂਦੇ ਨੇ
ਨਾਲੇ ਕਾਫ਼ਰ ਆਖ ਸਦੀਂਦੇ ਨੇ
ਮੈਂ ਦਰਦ ਨੂੰ ਕਾਅਬਾ ਕਹਿ ਬੈਠਾ
ਰੱਬ ਨਾਂ ਰੱਖ ਬੈਠਾ ਪੀੜਾਂ ਦਾ

ਮੈਂ ਦਾਨਸ਼ਵਰਾਂ ਸੁਣੀਂਦਿਆਂ ਸੰਗ
ਕਈ ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਪਿਆ
ਕੁਝ ਮਾਣ ਸੀ ਸਾਨੂੰ ਇਸ਼ਕੇ ਦਾ
ਕੁਝ ਦਾਅਵਾ ਵੀ ਸੀ ਪੀੜਾਂ ਦਾ

ਤੂੰ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਆਕਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ
ਮੈਂ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਆਸ਼ਕ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ
ਇਹ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦੇਈਏ
ਕਿਨੂੰ ਮਾਣ ਨੇ ਦੇਂਦੇ ਪੀਰਾਂ ਦਾ ।

- ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਬਟਾਲਵੀ

ਦਿਲ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਮਿਲਦੀ ਨਹੀਂ ਮੁਸਕਾਨ ਹੀ ਹੋਠੀਂ ਸਜਾਉਣ ਨੂੰ
ਦਿਲ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਿਲਣ ਆਉਣ ਨੂੰ

ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਹਾਸਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਦੰਦਾਸਾ ਰਹਿ ਗਿਆ
ਇਹੀ ਰਹਿਣ ਦੇ ਹਾਸਿਆਂ ਦਾ ਭਰਮ ਪਾਉਣ ਨੂੰ
ਦਿਲ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਿਲਣ ਆਉਣ ਨੂੰ

ਕੁਝ ਸੂਟ ਲਾਭੇਂ ਸਾਂਭ ਕੇ, ਰਖ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦੇ
ਕੱਚੇ ਦੀ ਕੱਚੀ ਦੋਸਤੀ, ਟੁੱਟੀ ਤੇ ਪਾਉਣ ਨੂੰ
ਦਿਲ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਿਲਣ ਆਉਣ ਨੂੰ

ਟੁੱਟਿਆ ਏ ਨਿਓਂ, ਗੂੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਚਸ਼ਮਾ ਖਰੀਦ ਲੈ
ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਸੁੱਜੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖੀਆਂ ਲੁਕਾਉਣ ਨੂੰ
ਦਿਲ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਿਲਣ ਆਉਣ ਨੂੰ

ਵਿਛੜੇ ਸੱਜਣ ਨੇ ਖੁਆਬ ਵਿੱਚ, ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਲਾ ਕਿਹਾ
ਕਿਸਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਇੰਝ ਤੈਨੂੰ ਦਿਲ ਨੂੰ ਲਾਉਣ ਨੂੰ
ਦਿਲ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਿਲਣ ਆਉਣ ਨੂੰ

ਲੰਘਾਂਗੇ ਤੇਰੀ ਵੀ ਗਲੀ, ਇਕ ਦਿਨ ਛਣਨ ਛਣਨ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਨੂੰ
ਦਿਲ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਿਲਣ ਆਉਣ ਨੂੰ

- ਸੁਰਜੀਤ ਪਾਤਰ 

ਸ਼ਗਨਾਂ ਦੇ ਲੱਡੂ

- ਇਹ ਸ਼ਗਨਾਂ ਦੇ ਲੱਡੂ ਨੇ।  ਤਸੀਮ੍ਹ.. ਚਲ ਬ੍ਰਾਹੱਟੇ ਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।
- ਪਰ ਹਾਲੇ ਤਕ ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਲੱਡੂ ਕਿਸ ਖੁਸ਼ੀ ਚ ਨੇ।
- ਆ..ਵੀਰ ਜੀ.. ਮਮ.. ਕਲ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਚਲ ਜਾਏਗਾ। ਓ  ਗਲਾਸ.. ਓ ਚਲ ਮੈਂ ਵੀ ਜ਼ਰਾ ਸੁਰ ਚ ਆ ਜਾਵਾਂ।

ਖੁੱਲ ਗਈਆਂ ਬੋਤਲਾਂ ਤੇ ਵੱਜੇ ਲਲਕਾਰੇ।
ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਨੇ ਢੋਲ ਨਾਲ ਵੱਜ ਗਏ ਨਗਾਰੇ।

ਓਏ ਖੁੱਲ ਗਈਆਂ ਬੋਤਲਾਂ ਤੇ ਵੱਜੇ ਲਲਕਾਰੇ।
ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਨੇ ਢੋਲ ਨਾਲ ਵੱਜ ਗਏ ਨਗਾਰੇ।

ਅੱਜ ਨੱਚ ਨੱਚ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾਈਏ ਮਿੱਤਰੋ।
ਹਿਲਾਈਏ ਮਿੱਤਰੋ।
ਵੇ ਬੋਲੀ ਖਿੱਚ ਕੇ ਕਰਾਰੀ ਜਿਹੀ.. ਬੱਲੇ।
ਵੇ ਬੋਲੀ ਖਿੱਚ ਕੇ ਕਰਾਰੀ ਜਿਹੀ ਪਾਈਏ ਮਿੱਤਰੋ।
ਖਿੱਚ ਕੇ ਕਰਾਰੀ ਜਿਹੀ ਪਾਈਏ ਮਿੱਤਰੋ।

ਬੋਲੀ ਖਿੱਚ ਕੇ ਕਰਾਰੀ ਜਿਹੀ ਪਾਈਏ ਮਿੱਤਰੋ..।

ਰੜ੍ਹਕੇ ਰੜ੍ਹਕੇ ਰੜ੍ਹਕੇ।
ਬਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਭਾਨ ਸਿਓਂ, ਰਾਤੀ ਦੁੱਧ ਦੇ ਗਲਾਸ ਤੋਂ ਲੜ ਪਏ।
ਵੇ ਬਿਸ਼ਣੀ ਗਰਮ ਬੜੀ, ਬਹਿ ਗਈ ਰੁੱਸ ਕੇ ਚੁਬਾਰੇ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ।
ਭਾਨ ਸਿਓਂ ਮਿੰਨਤਾਂ ਕਰੇ..
ਭਾਨ ਸਿਓਂ ਮਿੰਨਤਾਂ ਕਰੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦਰਾਂ ਦੇ ਮੂਹਰੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ।
ਮੰਨ ਜਾ ਮੋਰਣੀਏ, ਕਿਤੇ ਜਾਈਂ ਨਾ ਭੌਰ ਨਾਲ਼ ਲੜ੍ਹ ਕੇ,
ਮੰਨ ਜਾ ਮੋਰਣੀਏ, ਕਿਤੇ ਜਾਈਂ ਨਾ ਭੌਰ ਨਾਲ਼ ਲੜ੍ਹ ਕੇ,
ਮੰਨ ਜਾ ਮੋਰਣੀਏ, ਕਿਤੇ ਜਾਈਂ ਨਾ ਭੌਰ ਨਾਲ਼ ਲੜ੍ਹ ਕੇ..।

ਘਰ ਬਾਰ ਛੱਡਿਆਂ, ਬਗਾਨੇ ਦੇਸ ਆਏ।
ਬੜ੍ਹੇ ਯਾਦ ਆਂਦੇ ਬਾਪੂ, ਬੇਬੇ ਚਾਚੇ ਤਾਏ।
ਭੈਣਾਂ ਭਾਈਆਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਅਸੀਂ ਜਰਦੇ,
ਓ ਚੰਦਰੀ ਹਕੂਮਤ ਦੀ, ਅਸੀਂ ਮਰ ਗਏ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਕਰਦੇ,
ਓ ਚੰਦਰੀ ਹਕੂਮਤ ਦੀ, ਅਸੀਂ ਮਰ ਗਏ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਕਰਦੇ,
ਓ ਚੰਦਰੀ ਹਕੂਮਤ ਦੀ, ਅਸੀਂ ਮਰ ਗਏ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਕਰਦੇ..।

ਭੁੱਲਣਾ ਕਦੇ ਨਾ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਲਿਬਾਸ ਬਈ।
ਵਿਰਸਾ ਨਾ ਭੁੱਲਣਾ ਨਾ ਹੀ ਆਪਣਾ ਰਿਵਾਜ ਬਈ।
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਇੱਕ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨੋ ਮਿੱਤਰੋ,
ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਸੰਧੂਰੀ ਪੱਗਾਂ ਬੰਨੋ ਮਿੱਤਰੋ,
ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਸੰਧੂਰੀ ਪੱਗਾਂ ਬੰਨੋ ਮਿੱਤਰੋ,
ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਸੰਧੂਰੀ ਪੱਗਾਂ ਬੰਨੋ ਮਿੱਤਰੋ..।

ਇੰਜ ਤਾਂ ਵਿਸਾਖੀਆਂ ਵੰਗਾਰੀਆਂ ਸੀ ਜਿੰਨਾ ਨੇ,
ਪੱਗਾਂ ਸਾਡੇ ਸਿਰਾਂ ਤੋਂ ਉਤਾਰੀਆਂ ਸੀ ਜਿੰਨਾ ਨੇ,
ਲੈ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਤਾੜ ਦਊਂਗਾ।
ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਿਓ ਤਮਾਸ਼ਾ, ਗੱਡੀ ਧੁਰ ਦੀ ਹਤਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾੜ੍ਹ ਦਊਂਗਾ।
ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਿਓ ਤਮਾਸ਼ਾ, ਧੁਰ ਦੀ ਹਤਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾੜ੍ਹ ਦਊਂਗਾ।
ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਿਓ ਤਮਾਸ਼ਾ।
ਗੱਡੀ ਧੁਰ ਦੀ ਹਤਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾੜ੍ਹ ਦਊਂਗਾ।
ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਿਓ ਤਮਾਸ਼ਾ।

ਕੋਈ ਉੱਮੀਦ

ਕੋਈ ਉੱਮੀਦ ਬਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ

ਕੋਈ ਸੂਰਤ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਮੌਤ ਕਾ ਏਕ ਦਿਨ ਮੁਅਯ੍ਯਨ ਹੈ 

ਨੀਂਦ ਕਿਊਂ ਰਾਤ ਭਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਆਗੇ ਆਤੀ ਥੀ ਹਾਲ-ਏ-ਦਿਲ ਪੇ ਹੰਸੀ 

ਅਬ ਕਿਸੀ ਬਾਤ ਪਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਜਾਣਤਾ ਹੂੰ ਸਵਾਬ-ਏ-ਤਾਅਤ-ਓ-ਜ਼ੋਹਦ 

ਪਰ ਤਬੀਅਤ ਇਧਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਹੈ ਕੁਛ ਐਸੀ ਹੀ ਬਾਤ ਜੋ ਚੁਪ ਹੂੰ 

ਵਰਨਾ ਕਿਆ ਬਾਤ ਕਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਕਿਊਂ ਨਾ ਚੀਖੂੰ ਕਿ ਯਾਦ ਕਰਤੇ ਹੈਂ 

ਮੇਰੀ  ਆਵਾਜ਼ ਗਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਦਾਗ਼-ਏ-ਦਿਲ ਗਰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਤਾ 

ਬੂ ਭੀਹ ਏ ਚਾਰਾਗਰ ਨਹੀਂ  ਆਤੀ 

ਹਮ ਵਹਾਂ ਹੈਂ ਜਹਾਂ ਸੇ ਹਮ ਕੋ ਭੀਹ  

ਕੁਛ ਹਮਾਰੀ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਮਰਤੇ ਹੈਂ ਆਰਜ਼ੂ ਮੇਂ ਮਰਨੇ ਕੀ 

ਮੌਤ ਆਤੀ ਹੈ ਪਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਕਾਬਾ ਕਿਸ ਮੂੰਹ ਸੇ ਜਾਓਗੇ 'ਗ਼ਾਲਿਬ'

ਸ਼ਰਮ ਤੁਮ ਕੋ ਮਗਰ ਨਹੀਂ ਆਤੀ 

ਹਜੇ ਅਸੀਂ ਜੰਮੇ ਨਹੀਂ

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਗਰਭ ਚੋਂ ਹਜੇ ਅਸੀਂ ਜੰਮੇ ਨਹੀਂ
ਚੱਲ ਰਹੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਉੱਦਾਂ ਹੀ, ਥੰਮੇ ਨਹੀਂ
ਤੂਫ਼ਾਨ ਓਦੋਂ ਥੱਮਣਗੇ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜੰਮਾਂਗੇ
ਸਾਡੇ ਜੰਮਣ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਕੁ ਹੀ ਦਿਨ ਬਾਕੀ ਨੇ
ਲੋਕ ਬਿੱਟਰ ਬਿੱਟਰ ਜਾਂਦੇ ਝਾਕੀ ਨੇ
ਕਿ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਜੰਮਣ ਦੇਣਗੇ,
ਜਾਂ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਜੰਮਣ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇਗਾ ?
ਕੋਈ ਰੂੜੀ ਜਾਂ ਛੱਪੜ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਸਾਡਾ ਘਰ ਹੋਵੇਗਾ
ਇੰਨਾਂ ਦੀ ਅੱਖ ਝਪਕਣ ਤੇ ਅਸੀਂ ਜੰਮੇ
ਤੇ ਇੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਢਲ ਗਏ
ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਹੀ ਰਲ ਗਏ
ਫ਼ਿਰ ਭੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ
ਤੂਫ਼ਾਨ ਤਾਂ ਉੱਦਾਂ ਹੀ ਚੱਲੀ ਜਾਂਦੇ ਆ,
ਅਜੇ ਥੰਮੇ ਨਹੀਂ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਗਰਭ ਚੋਂ ਹਜੇ ਅਸੀਂ ਜੰਮੇ ਨਹੀਂ
ਚੱਲ ਰਹੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਹਜੇ ਥੰਮੇ ਨਹੀਂ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਗਰਭ ਚੋਂ ਹਜੇ ਅਸੀਂ ਜੰਮੇ ਨਹੀਂ।

We are not born yet

From the womb of life, we are not born yet
Afoot are the storms hitherto, they are not still yet
Storms will be stilled
When we are born
To our birth, only a few days remain
People, mesmerized, stare on
Will they let us be born,
or will They be afraid of us being born ?
Some corner of a pond or field will be our home
A moment they closed their eyes, and we were born
And into them we cast ourselves
Listening to their tongue over and over, we became them
Then from the crowd came a voice
The storms are still afoot, the same
They are not still yet
From the womb of life, we are not born yet
The storms are afoot, not still yet
From the womb of life, we are not born yet.

ਤਸਕੀਨ

ਤਸਕੀਨ ਕੋ ਹਮ ਨਾ ਰੋਏਂ ਜੋ ਜ਼ੌਕ਼-ਏ-ਨਜ਼ਰ ਮਿਲੇ 

ਹੂਰਾਨ ਏ ਖੁਲਦ ਮੇਂ ਤੇਰੀ ਸੂਰਤ ਮਗਰ ਮਿਲੇ 

ਅਪਨੀ ਗਲੀ ਮੇਂ ਮੁਝ ਕੋ ਨਾ ਕਰ ਦਫਨ ਬਾਅਦ ਏ ਕ਼ਤਲ 

ਮੇਰੇ ਪਤੇ ਸੇ ਖਲ੍ਕ਼ ਕੋ ਕਿਊਂ ਤੇਰਾ ਘਰ ਮਿਲੇ 

ਸਾਕੀ ਗ਼ਰੀ ਕੀ ਸ਼ਰਮ ਕਰੋ ਆਜ ਵਰਨਾ ਹਮ 

ਹਰ ਸ਼ਬ ਪੀਆ ਹੀ ਕਰਤੇ ਹੈਂ ਮਯ ਜਿਸ ਕ਼ਦਰ ਮਿਲੇ 

ਤੁਝ ਸੇ ਤੋ ਕੁਛ ਕਲਾਮ ਨਹੀਂ ਲੇਕਿਨ ਐ ਨਦੀਮ 

ਮੇਰਾ ਸਲਾਮ ਕਹੀਓ ਅਗਰ ਨਾਮਾ-ਬਰ ਮਿਲੇ 

ਤੁਮ ਕੋ ਭੀ ਹਮ ਦਿਖਾਏਂ ਕੀ ਮਜਨੂੰ ਨੇ ਕੀਆ ਕਿਆ  

ਫੁਰਸਤ ਕਸ਼ਾਕਸ਼-ਏ-ਗਮ-ਏ-ਪਿਨ੍ਹਾਂ ਸੇ ਗ਼ਰ ਮਿਲੇ 

ਲਾਜ਼ਿਮ ਨਹੀਂ ਕਿ ਖਿਜ਼ਰ ਕੀ ਹਮ ਪੈਰਵੀ  ਕਰੇਂ 

ਜਾਨਾ ਕਿ ਇਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹਮੇਂ ਹਮ-ਸਫ਼ਰ ਮਿਲੇ 

ਐ ਸਾਕੀਨਾਨ -ਏ-ਕੂਚਾ-ਏ-ਦਿਲਦਾਰ ਦੇਖਨਾ

ਤੁਮ ਕੋ ਕਹੀਂ ਜੋ 'ਗ਼ਾਲਿਬ'-ਏ-ਆਸ਼ੁਫ਼ਤਾ-ਸਰ ਮਿਲੇ 

ਹੀਰ

ਹੀਰ ਆਖਦੀ ਜੋਗੀਆ ਝੂਠ ਬੋਲੇਂ,

ਤੇ ਕੌਣ ਵਿੱਛੜੇ ਯਾਰ ਮਿਲਾਂਵਦਾ ਈ ।

ਐਸਾ ਕੋਈ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਵੇ ਮੈਂ ਢੂੰਢ ਥੱਕੀ,

ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਗਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋੜ ਲਿਆਂਵਦਾ ਈ ।

ਮੀਆਂ ਰਾਂਝਿਆ ਮੁੱਲਾ ਨੂੰ ਜਾ, ਅੱਜ ਆਖਿਆ ਈ ।
ਲਿਖੋ ਚਿੱਠੀ ਅੱਜ ਸੱਜਣਾਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ।

ਅੱਗ ਲਾਵਾਂ ਮੈਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ, ਅਸਮਾਨ ਫੂਕਾਂ,
ਲਿਖਾਂ ਦੁੱਖੜਾ ਅੱਜ ਕੁਲ ਜਹਾਨ ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ।
ਮੈਨੂੰ ਠੱਗਿਆ, ਮੈਥੋਂ ਮੱਹੀਂਆ ਚਰਾ ਲਈਆਂ,
ਰੰਨਾ ਤੋੜਿਆ ਈ ਸੱਚ ਦੇ, ਤੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ । 

ਨੈਣਾਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਕਟਾਰੀਆਂ, ਜੱਟ ਕਤਲ ਕੀਤਾ ।

ਕੇਹਾ ਮਾਰਿਆ ਈ ਹੀਰੀਏ ਵਿਚਾਰੇਆਂ ਨੂੰ ।

ਇਸ਼ਕ਼ ਇੱਕ ਤੇ, ਇੱਕ ਤੇ ਲੱਖ ਕਰਦੇ ਯਾਰੋ ।
ਯਾਰੋ ਸਭ ਤੋ ਔਖੀਆਂ ਐ ਯਾਰੀਆਂ ਨੀ ।
ਇਨ੍ਹਾ ਯਾਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇਅਾਂ ਫ਼ਕੀਰ ਕੀਤੇ । 
ਅਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਤੇ ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਹਾਰੀਆਂ ਨੀ ।
ਕੀਤਾ ਹੀਰ ਨੇ ਨਹੀਂ ਨਵਾਂ ਇਸ਼ਕ ਯਾਰੋ, 

ਇਸ਼ਕ ਕੀਤਾ ਹੈ ਹਲ੍ਕਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨੀ ।
ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਹੈਣ ਜਹਾਂਨ ਦੇ ਚਲਨ ਨਿਆਰੇ ,  
ਏਸ ਇਸ਼ਕੇ ਦੀ ਧੱਜਾਂ ਨਿਆਰੀਆਂ ਨੀ ।

ਐਡਾ ਕਹਿਰ ਕੀਤਾ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਲਿਆਂ ,
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕਾਦਰ ਅੱਗ ਲਾਈਂ ,
ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਸਿਆਲਾਂ ਦੀ ਜਾ ਜੱਟੀ ,
ਬੜੇ ਗੁੱਸੇ ਦਿੱਤੀ ਬਦ ਦੁਆ ਈ ।

Even if you can't understand a word of it, the guitar alone is worth listening the song to.

English transliteration after the video, for the friends who haven't learnt to read Punjabi yet. Stop procrastinating and get to it. Please? 

[ PS: I am trying the 'please' out, have received complaints regarding my dangerously low politeness levels. ]

ਅੰਮਬਰਸਰੀਆ

ਅੰਮਬਰਸਰੀਆ 

ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗੇੜੇ 
ਆਉਣ ਨੂੰ ਫਿਰਦਾ ਈ ਨੇੜੇ 
ਕਦੇ ਪਰਖਦਾ ਨੈਣ ਮੇਰੇ ਤੂੰ 
ਕਦੇ ਪਰਖਦਾ ਏਂ ਤੋਰ 

ਅੰਮਬਰਸਰੀਆ ਮੁੰਡਿਆ ਵੇ 
ਕੱਚੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਨਾ ਤੋੜ 
ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬੋਲੇ ਵੇ ਸਾਨੂੰ 
ਮੰਦੜੇ ਨੇ ਬੋਲ 

ਮੈਂ ਕਲੀਆਂ ਦੇ ਵਾਂਗਜ 
ਮੇਰੀ ਅੱਲ੍ਹੜ ਉਮਰ ਨਿਆਣੀ 
ਨਿੱਕੀ ਜਿੰਨੀ ਜਿੰਦ ਮੇਰੀ ਇਹ 
ਜੋਬਨ ਹੜ੍ਹ੍ ਦਾ ਪਾਣੀ 
ਜਦੋਂ ਦੀ ਚੜੀ ਜਵਾਨੀ 
ਢੂੰਢ ਦੀ ਦਿਲ ਦਾ ਜਾਨੀ 
ਮੈਂ ਅੰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇ 
ਪਾਣੀ ਲੈ ਨਾ ਜਾਵੇ ਰੋੜ

ਅੰਮਬਰਸਰੀਆ ਮੁੰਡਿਆ ਵੇ 
ਕੱਚੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਨਾ ਤੋੜ 

ਦਸ਼ਤ ਏ ਤਨਹਾਈ

ਦਸ਼ਤ ਏ ਤਨਹਾਈ ਮੇਂ,

ਐ ਜਾਨ-ਏ-ਜਹਾਂ, 

ਲਰਜ਼ਾਂ ਹੈਂ, 

ਤੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੇ ਸਾਏ,

ਤੇਰੇ ਹੋਂਠੋ ਕੇ ਸਰਾਬ ।

ਦਸ਼ਤ ਏ ਤਨਹਾਈ ਮੇਂ,

ਦੂਰੀ ਕੇ ਖਸ-ਓ-ਖਾਕ ਤਲੇ,

ਖਿਲ ਰਹੇ ਹੈਂ, 

ਤੇਰੇ ਪਹਲੂ ਕੇ ਸਮਨ, 

ਔਰ ਗੁਲਾਬ । 

ਉਠ ਰਹੀ ਹੈ ਕਹੀਂ ਕੁਰਬਤ ਸੇ, 

ਤੇਰੀ ਸਾਂਸ ਕੀ ਆਂਚ, 

ਅਪਨੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮੇਂ ਸੁਲਗਤੀ ਹੁਈ,

ਮੱਧਮ-ਮੱਧਮ, 

ਦੂਰ ਉਫ਼ਕ ਪਾਰ ਚਮਕਤੀ ਹੁਈ,  

ਕਤਰਾ-ਕਤਰਾ,

ਗਿਰ ਰਹੀ ਹੈ, 

ਤੇਰੀ ਦਿਲਦਾਰ ਨਜ਼ਰ ਕੀ ਸ਼ਬਨਮ ।

ਇਸ ਕਦਰ ਪਿਆਰ ਸੇ, 

ਐ ਜਾਨ-ਏ-ਜਹਾਂ ਰੱਖਾ ਹੈ, 

ਦਿਲ ਕੇ ਰੁਖਸਾਰ ਪੇ, 

ਇਸ ਵਕ਼ਤ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਨੇ ਹਾਥ, 

ਯੂੰ ਗੁਮਾਨ ਹੋਤਾ ਹੈ, 

ਗਰਚੇ ਹੈ ਅਭੀ ਸੁਬਾਹ-ਏ-ਫਿਰਾਕ਼, 

ਢਲ ਭੀ ਗਯਾ ਹਿਜਰ ਕਾ ਦਿਨ, 

ਆ ਭੀ ਗਈ ਵਸਲ ਕੀ ਰਾਤ ।

- ਫੈਜ਼ ਅਹਮਦ ਫੈਜ਼ 

Original Source with translation can be found here.

 

ਹਮ ਦੇਖੇਂਗੇ

ਹਮ ਦੇਖੇਂਗੇ
ਲਾਜ਼ਿਮ ਹੈ ਕੇ ਹਮ ਭੀ ਦੇਖੇਂਗੇ
ਹਮ ਦੇਖੇਂਗੇ

ਵੋ ਦਿਨ ਕਿ ਜਿਸ ਕਾ ਵਾਦਾ ਹੈ
ਜੋ ਲੋਹ-ਏ-ਅਜ਼ਲ ਮੇਂ ਲਿੱਖਾ ਹੈ

ਹਮ ਦੇਖੇਂਗੇ

ਜਬ ਜ਼ੁਲਮ-ਓ-ਸਿਤਮ ਕੇ ਕੋਹ-ਏ-ਗਰਾਂ
ਰੂਈ ਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੜ ਜਾਏਂਗੇ
ਹਮ ਮੈਹਕੂਮੋਂ ਕੇ ਪਾਓਂ ਤਲੇ
ਯੇ ਧਰਤੀ ਧੜ-ਧੜ ਧੜਕੇਗੀ
ਔਰ ਐਹਲ-ਏ-ਹਾਕਮ ਕੇ ਸਰ ਊਪਰ
ਜਬ ਬਿਜਲੀ ਕੜ-ਕੜ ਕੜਕੇਗੀ

ਹਮ ਦੇਖੇਂਗੇ

ਜਬ ਅਰਜ਼-ਏ-ਖੁਦਾ ਕੇ ਕਾਬੇ ਸੇ
ਸਬ ਬੁਤ ਉੁਠਵਾਏ ਜਾਏਂਗੇ
ਹਮ ਐਹਲ-ਏ-ਸਫ਼ਾ ਮਰਦੂਦ-ਏ-ਹਰਾਮ
ਮਸਨਦ ਪੇ ਬਿਠਾਏ ਜਾਏਂਗੇ
ਸਬ ਤਾਜ ਉਛਾਲੇ ਜਾਏਂਗੇ
ਸਬ ਤੱਖਤ ਗਿਰਾਏ ਜਾਏਂਗੇ

ਹਮ ਦੇਖੇਂਗੇ

ਬਸ ਨਾਮ ਰਹੇਗਾ ਅੱਲ੍ਹਾ ਕਾ
ਜੋ ਗਾਇਬ ਭੀ ਹੈ ਹਾਜ਼ਿਰ ਭੀ
ਜੋ ਮਨਜ਼ਰ ਭੀ ਹੈ ਨਾਜ਼ਿਰ ਭੀ
ਉਠੇਗਾ ਅਣ-ਅਲ-ਹੱਕ ਕਾ ਨਾਅਰਾ
ਜੋ ਮੈਂ ਭੀ ਹੂੰ ਤੁਮ ਭੀ ਹੋ
ਔਰ ਰਾਜ ਕਰੇਗੀ ਖਲ਼ਕ-ਏ-ਖੁਦਾ
ਜੋ ਮੈਂ ਭੀ ਹੂੰ ਤੁਮ ਭੀ ਹੋ

ਹਮ ਦੇਖੇਂਗੇ
ਲਾਜ਼ਿਮ ਹੈ ਕੇ ਹਮ ਭੀ ਦੇਖੇਂਗੇ
ਹਮ ਦੇਖੇਂਗੇ


- ਫੈਜ਼ ਅਹਿਮਦ ਫੈਜ਼

I know that this piece of poetry has not-so-subtle undertones of witnessing the apocalypse, and the fact that I stumbled upon this on the day that people have been hailing as the day of so called mayan apocalypse, is just a coincidence. I would like to think that there is some greater meaning here, or this is some sort of sign, an indication from some higher being, the road sign from fate, but it is not.
Leave aside the beckoning of the judgement day, and the poem is full of hope and humanity. Because regardless of whether the world is ending anytime soon or not, it is a comforting belief that righteousness will pervail in the end, don't lose hope yet. This is written by Faiz, and has been sung by Iqbal Bano. Hope you enjoy it as much as I did. Lets not forget, everyday someone's world ends, and someone's begins and someone's is destroyed, brutally and mercilessly.

ਰਾਤ ਆਣ ਵੜਦੀ ਏ

ਚੁਪ ਚਾਪ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ
ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਵਾਟ ਪਿੱਛੇ
ਸਾਵੇਂ ਸਾਵੇਂ ਟਿੱਪ ਟਿੱਪ
ਰੋਜ਼ ਰੋਜ਼ ਘੜੀ ਮੁੜੀ
ਦਸਦੀ ਨਾ ਪੁੱਛਦੀ ਏ
ਅੰਬਰ ਦੀ ਚੌਖਟ ਤੇ
ਰਾਤ ਆਣ ਵੜਦੀ ਏ

ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਮਰਜਾਣੀ ਇਹ
ਕੱਲੀ ਕਦੇ ਆਂਉਦੀ ਨਹੀ
ਟਿਮ ਟਿਮ ਚੰਦ ਤਾਰੇ
ਲੂੰ ਲੂੰ ਦੀਵੇ ਲਾਟਾਂ
ਜਾਗਦੀ ਨਾ ਸੌਂਦੀ ਏ
ਨਾਲ ਯਾਦਾਂ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਚ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਭੁੱਲੇ ਵਿਸਰੇ
ਕੁਝ ਖਿਆਲ ਆਣ ਵੜਦੀ ਏ

ਭੁੱਲੇ ਵਿਸਰੇ ਚੰਗੇ ਸਨ
ਯਾਦਾਂ ਦੀ ਪਟੋਲੀ ਚ
ਥੋੜੇ ਮਿੱਠੇ ਬਹੁਤੇ ਕੌੜੇ 
ਕੁਝ ਨਿਭੜੇ ਬਹੁਤੇ ਅਧੂਰੇ 
ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦੇ
ਕੁਝ ਛੋਟੇ ਵੱਡੇ ਸੁਪਨੇ
ਫਿਰ ਫਰੋਲਨ ਆਣ ਵੜਦੀ ਏ



- ਅ.ਪ.ਸ.

I wrote this a while ago, publishing it now. I don't know why suddenly this song is on my mind, so please bear with it. Maybe it will cheer you up after reading the piece of crap above. Bullah, I don't know who I am...
The original video disappeared. Now, a different song is on my mind. Don't worry, let's sing..

ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਾ ਸਹੀ..

ਵੇ ਦਿਲ ਦੀ ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ,
ਜੇ ਕੋਈ ਵਸਾਵਾਂ ਤਾਂ ਕਾਫ਼ਿਰ ਆਖੀਂ।

ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚੌਖ਼ਟ, ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ,
ਜੇ ਸਿਰ ਉਠਾਵਾਂ ਤਾਂ ਕਾਫ਼ਿਰ ਆਖੀਂ।

ਜੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ 'ਚ ਫ਼ਰਕ ਆਵੇ,
'ਇਜਾਜ਼' ਖੰਜਰ ਦੀ ਲੋੜ ਕਾਈ ਨਹੀਂ,
ਖੁਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਤੂੰ ਅੱਖ ਚਾਂ ਬਦਲੇਂ,
ਮੈਂ ਮਰ ਨਾ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ ਕਾਫ਼ਿਰ ਆਖੀਂ।

ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਾ ਸਹੀ,
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਿਆ ਕਰ,
ਬੀਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਫ਼ਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਏ।

ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਤਾਂ

ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਹਨੇਰਾ ਜਰੇਗਾ ਕਿਵੇਂ,

ਚੁਪ ਰਿਹਾ ਤਾਂ ਸ਼ਮਾਦਾਨ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ?

ਗੀਤ ਦੀ ਮੌਤ ਇਸ ਰਾਤ ਜੇ ਹੋ ਗਈ,

ਮੇਰਾ ਜੀਣਾ ਮੇਰੇ ਯਾਰ ਕਿੰਞ ਸਹਿਣਗੇ?